Szpet

Autor: Słownik Polny, Gatunek: Poezja, Dodano: 06 grudnia 2017, 15:52:50

 

Szpet

 

Większość ciał życie z czasem uszpetnia.

Z urody szczytu trzydziestoletnia

Kobieta widzi, że piarg to skała,

Która onegdaj u stóp swych miała

 

Sznur alpinistów taszczących linę

Z zamiarem wejścia na cud dziewczynę,

Oferujących pot, trud, odwagą

Wyrąbujących drogę na nagą

 

Turnię podobną dziewiczej piersi,

Imponujących pogardą śmierci.

Lecz z każdym hakiem wbitym w szczelinę

Upada kamyk, źlebem w dolinę

 

Toczy się: formę nieożywioną

Ktoś w zachwyceniu nazywa żoną,

Szczerbi i sam się szczerbi o skałę,

Rozstaje z życiem czy ideałem,

 

Lub, gdy bezsenność gnębi na ranem,

Wiersz pisze: Kocham ... ( wykropkowane);

Jeśli pisanie w alter czas wpadło

Brzydotą ciała stłucze zwierciadło,

 

Więc bezobrazny, grudniowy miesiąc

Trzydziestoletnią z szpetem sześćdziesiąt

Taszczącym zwiąże bladawą stułą

Na chwilę srebrną, niebyłą, czułą.

 

Komentarze (1)

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się